184 dagen

Op de dag dat het Nederlands Elftal op het punt staat zijn deelname aan het EK te vergooien,vieren wij het heuglijke feit dat Sem alweer een half jaar oud is. De afgelopen 6 maanden zijn voorbij gevlogen.
In elk blog vertel ik wel een keer dat Sem steeds weer nieuwe dingen leert of doet, maar het is ook gewoon zo. Elke week komen er weer nieuwe dingen bij, zo bijzonder om mee te maken.

Waar bijvoorbeeld het zitten eerst nog heel erg wankel was blijft Sem tegenwoordig redelijk goed rechtop zitten. Het enige wat hij tegenwoordig alleen nog doet is zichzelf helemaal dubbelvouwen om zijn voeten te kunnen pakken.
Dat Sem al een lekkere eigen wil krijgt uit zich ook in het feit dat hij heeft besloten dat alles wat hij in z’n handen krijgt op de grond gegooid moet worden. Sem is zelfs al zo snugger dat als ik het aan voorwerp aan de ene kant steeds opvang dat hij het dan maar aan de andere kant op de grond gooit.

Vorige week werd ik blij verrast met Sem die voor het raam stond om mij op te wachten toen ik van mijn werk thuis kwam. En zeg nou zelf, wat is er nou mooier om opgewacht te worden door je eigen zoon. Niks toch?

6 maanden oud betekend ook dat Sem zijn menukaart qua eten weer wat wordt aangevuld. Tegenwoordig krijgt hij ook broodkorst, soepstengels, diksap en granen door zijn pap gemengd. De diksap is nog niet echt een succes, maar ook dat zal op termijn vast goed komen.
Tijdens het avondeten eet Sem gewoon gezellig met ons mee, dan zit hij lekker in zijn kinderstoel op tafel te trommelen, dingen van tafel te smijten of gewoon lekker te kwekken tegen iedereen die het horen wil.

Over gillen gesproken, de afgelopen weken had Sem het gillen ontdekt. Gelukkig is dat gillen wat afgenomen (waar ik overigens erg blij mee ben) en is hij nu vooral hele verhalen aan het vertellen.
Vaak ligt Sem s’ochtends in zijn bed te gymmen en te praten. Dat dit ochtendritueel vaak begint rond 5.30 uur maar even terzijde, ik ben zelf totaal geen ochtendmens dus voor mij is dat nog even wennen.

Inmiddels heb ik het genoegen gehad om Sem twee keer naar de opvang te brengen. Daar moet hij dan om 7.30 zijn dus ook hier weer een ochtendritueel wat mooi op tijd begint, ook hier geldt voor mij enig aanpassingsvermogen.
Het is goed om te zien dat Sem zich goed vermaakt bij de gastouder en dat hij het daar naar zijn zin heeft. Het is ook leuk om te zien dat alle andere kindjes het ook steeds weer leuk vinden als Sem er is.

Wat ik vorige keer niet heb vermeld is dat ik na de geboorte van Sem heb besloten om zijn naam en die van Anne op mijn arm te vereeuwigen door middel van een tattoo. Voor mij heeft elk component in deze tattoo een speciale betekenis en ben erg blij met het resultaat.

Volgende keer in het blog onze avonturen in Center Parcs en vast nog heel wat meer..

Share if u dare..Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Facebook
Facebook

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *