Brokkenpiloot

Is het toch zomaar weer een kleine 3 weken geleden dat ik weer wat geschreven heb. Ondanks dat ik nu best wat tijd over heb is het er niet van gekomen, shame on me 😉
En wat gebeurt er dan opeens weer veel in die 3 weken. In deze update zal ik daar weer uitgebreid over uitweiden.

De laatste weken heeft Sem zich omgetoverd tot een ware brokkenpiloot. Meneer dacht het lopen langs de tafel, muren en deuren wel voldoende onder de knie te hebben. Zo dacht onze kleine vriend zijn autogarage als klimtoestel te kunnen gebruiken. Helaas bleek de autogarage dit geen prettig idee te vinden wat resulteerde in huilende Sem die languit op de grond lag. Dezelfde middag nog dacht hij dat hij een blokje op zijn stoeltje te kunnen leggen en dacht als ik niet goed bij de stoel kan dan trek ik deze wel naar mij toe, dit resulteerde in een stoel die op zijn vinger viel en wat hem uiteindelijk een (licht)bloedende vinger en blauwe nagel opleverde. Zover dag 1 van de brokkenpiloot.

Omdat het klimmen,klauteren en stunten Sem wel goed was bevallen (ik kan het me niet voorstellen, maar goed ieder zijn ding) ging hij de volgende dag gewoon lekker verder. Waar Sem normaal gesproken met 2 handen vast aan tafel liep dacht hij dat vandaag heel nonchalant met 1 hand te kunnen. En je raad het vast al, dit kon natuurlijk niet goed gaan en dat ging het ook niet, Sem kletterde keihard met zijn gezicht op de grond. Maar goed, al doende leert men en het gaat al stukken beter inmiddels, maar daar straks meer over.

Wat ook nieuw is en wat Sem volop aan het proberen is, is zelf willen eten. Soms doet hij dat netjes met een vork, maar regelmatig gewoon met zijn handen. Dat er dan meer op, onder of rondom de tafel terecht komt maakt dan even niet uit. Gelukkig hebben we nog ruimschoots de tijd om aan zijn techniek te schaven.
Het mooie van het zelf eten is, naast het lekkere geklieder, dat je papa en mama ook af en toe een hapje kan geven. Het delen zit er dus al een beetje in.

Nieuw hoogtepunt in zijn leven is dat Sem een nieuwe slaapkamer, vorige week is hij verhuisd en dit was even wennen en raar. De kamer was nog wat leeg en daardoor wat gehorig en dat vond hij toch wel wat raar. Maar na een paar dagen was ook dat “probleem” verholpen en slaapt hij heerlijk in zijn nieuwe kamer.

Nu even terugkomend op het lopen. Het stunten heeft Sem min of meer achter zich gelaten en krijgt steeds meer door hoe het los lopen werkt. Eerst kleine stukjes van papa naar mama en weer terug. Maar hij is nu zo eigenwijs dat hij bij zichzelf denkt “als je mijn hand niet vasthoudt als ik wil lopen, dan ga ik zelf wel”, en geloof me hij gaat ook echt. Nu is dat nog schrikken, althans voor mij, en dan grijp ik toch maar zijn hand. Maar het zelf lopen zal vast niet lang meer duren. Ik kijk nu al uit naar de periode dat ik de hele dag achter hem aan moet rennen omdat hij alle kanten opvliegt.

Nog een kleine 3 weken en dan vieren we Sem zijn allereerste verjaardag, dit doen we niet thuis, maar met Sem zijn opa en oma, zijn ooms en Nikita (de vriendin van Pieter) in Center Parcs. Kan hij weer lekker zwemmen in de AquaMundo. En gezien het verslag van enkele maanden geleden gaat Sem het vast en zeker weer naar zijn zin hebben.

Komende weken zal ik ook wat meer over onze komende aanwinst gaan schrijven. Deze kleine smurf bezorgt Anne steeds harde buiken waardoor ze nu thuis zit en het rustig aan moet doen. Naast deze nieuwe aanwinst zal ik natuurlijk verslag doen van Center Parcs en zijn verjaardag en wat er nog meer gaat gebeuren. Want een ding is zeker, elke dag word ik weer verrast.

Veel leesplezier en tot volgende keer.

Share if u dare..Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Facebook
Facebook

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *