IMG_1719

Eindelijk!

Eindelijk, eindelijk, eindelijk! 4 dagen langer dan gepland liet onze jongste trots op zich wachten. 20 juli was het dan eindelijk zover. Zo ongeveer rond de klok van 1:45 was het zover, daar was onze Fos, een kleine 4 kg schoon aan de haak en 51 uitgestrekte centimeters (Lisanne, mocht je dit lezen, nu weet je hoe het zit). 

De vorige twee bevallingen waren ook zo ongeveer raketlanceringen en deze bevalling deed daar niet voor onder. Ik had amper tijd om Anne haar moeder te bellen of de kraamhulp te bellen of Fos diende zich al aan.
Uiteindelijk ging alles heel voorspoedig en deed Fos het al meteen erg goed en was het een heerlijk zoet kindje. 

We hadden stiekem de hoop dat Sem en Dex wel zouden doorslapen, maar helaas was dit een utopie. Sem werd als eerste wakker en zei tegen me “ik hoor iets”. Ik probeerde het nog te redden met een smoesje door te zeggen dat ik even naar de wc moest, maar hier trapte hij niet in. “Ik hoorde mama gillen” zei Sem. Toen heb ik hem maar even meegenomen en kon hij even bij de baby kijken. Even later werd ook Dex wakker en toen zijn ze met oma meegegaan. Het hele gebeuren heeft wel indruk gemaakt op ze, want ze sliepen pas om 4 uur bij oma.

En wat vinden de mannen het leuk zo’n klein broertje. Ze willen de hele dag Fos aaien, kusjes geven en even vasthouden. En niet te vergeten moest er natuurlijk getrakteerd worden op school. Het was leuk om te zien dat ze als 2 trotse apen hun klas in liepen, echt zo van “kijk mij eens, ik ben grote broer”.

Komende weken zullen er vanzelfsprekend meer updates volgen. Nu ga ik mijn ogen dicht doen, want opeens weer een ander ritme is toch weer even wennen.

Tot de volgende keer!

Share if u dare..Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Facebook
Facebook

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *