Prikmevrouw & Kneedmeneer

De titel van mijn vorige blog was “het leed dat tandenpoetsen heet”. Nou daar hebben we wat op gevonden, althans het begint ergens op te lijken. De oplossing?? Een elektrische tandenborstel voor kinderen! Mag eigenlijk pas vanaf 3 jaar, maar ja, het werkt wel. Dus het doel heiligt nu even de middelen.

Dan door naar de gebeurtenissen van de afgelopen weken. En er is weer een hoop te vertellen. Laten we beginnen bij de kraamvisites, deze beginnen nu volgens mij wel op zijn eind te lopen. Er zijn al een hoop familie, vrienden, vriendinnen, buren en collega’s op bezoek gekomen, en ja, ook de dames die ik vorig jaar “het kippenhok” heb genoemd. En eerlijk is eerlijk, dit jaar viel het reuze mee met het gekakel (vorig jaar overigs ook wel). Dex (en Sem) zijn weer goed verwend met allerlei mooie cadeau’s. Via deze weg nogmaals bedankt iedereen voor de gezelligheid en de cadeautjes.

Verder met medisch nieuws. Sem kreeg vorige week zijn (voorlopig) laatste 2 prikken. Maar dit waren wel meteen de 2 ergste van de hele serie. Maar Sem had tijdens de inenting geen pijn, hij moest harder huilen van het feit dat hij zijn speelgoed weer terug moest geven dan dat de prik pijn deed. De dokter had wel gezegd dat hij na een dag of 5 a 10 ziek kon worden en wat rode bultjes kon krijgen. Nou Sem was meteen vanaf dag 1 hangerig en niet helemaal lekker. Paar dagen flink koorts gehad en onder de rode bultjes gezeten. Gelukkig is dat nu allemaal over en is Sem weer lekker vrolijk en de lolbroek in huis.
Met Dex zijn we nu 2 keer bij een osteopaat geweest. Omdat Dex last heeft van reflux en vooral s’nachts heel erg aan het kreunen was hebben we contact gezocht met een osteopaat in Schagen waar we goede verhalen over hadden gehoord.
Best apart is dat, zo’n man is een klein half uur een beetje aan het masseren en aan het voelen en na dat half uur zegt hij “klaar” en kan je een nieuwe afspraak maken. Geen idee wat hij gedaan heeft, maar het helpt wel want sindsdien zit Dex wel wat beter in zijn vel.

Dat de tijd erg snel gaat merkten we van de week maar weer eens met Sem. Anne was boven Dex in bed aan het doen en toen ze weer naar beneden wilde gaan zag ze tot haar verbazing dat Sem inmiddels halverwege de trap was geklommen. En nog geen paar dagen later loopt hij gewoon zelf naar boven en klimt hij zelf op dingen.
De tijd vliegt overigens niet alleen qua ontwikkeling maar ook qua vrije dagen (lees zwangerschapsverlof). Nog een kleine 5.5 week en dan mag/moet Anne weer aan het werk en ben ik overgeleverd aan de grillen van de The Brothers in Crime. Nu maar duimen dat ze een beetje lief voor me zijn.

Wederom veel leesplezier.

*Boks* van de Brothers in Crime

Share if u dare..Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Facebook
Facebook

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *