Rollercoaster

De afgelopen weken waren er een paar met heel veel lach, maar ook waar de schrik ons weer om het hart sloeg.
Weken waarin Sem steeds meer woordjes leert, waarin Dex zelf is gaan lopen, waarin hij steeds meer van zich afbijt richting Sem, maar ook waarin we weer de schrik van ons leven kregen.

Laten we gewoon beginnen bij het leuke gedeelte. Want zoals de meeste van jullie wel weten vierden we Dex zijn allereerste verjaardag. 
Om de verjaardag goed te beginnen vond Dex dat zijn verjaardag wel op tijd kon beginnen. Zo gezegd zo gedaan, dus op bed de cadeautjes opengemaakt. Een cadeau wat hij al eerder heeft gekregen die week was er een waar beide mannen nog steeds de grootste lol mee hebben (en papa en mama ook), namelijk een echte ballenbak waar ruim 200 ballen in zitten. Het laat zich raden dat papa en mama (meestal mama) de ballen aan het eind van dag alle ballen mogen verzamelen om ze weer in de bak te doen.
Uiteraard is hij weer uitgebreid verwend door opa, oma, ooms en tantes en natuurlijk door papa en mama. Allerlei mooie dingen kwamen weer voorbij, blokken, duplo, autootjes en nog veel meer speelgoed. En uiteraard mocht een echte verjaardagstaart met een kaarsje niet ontbreken.

En dan Sem, die gaat ook lekker zijn gang. Mooi om te zien dat hij steeds meer woordjes kent en ook meer namen kent, zo wordt Pieter Pietie genoemd en Nikita is Kieta. Dieren weet hij ook al goed, al is het vaak alleen nog het geluid wat het beste beestje maakt. Maar sommige dierennamen zoals paard, poes, haas, haan, kip en aap gaan al vlekkeloos.
Maar zoals een goede 2 jarige betaamd is Sem ook lekker eigenwijs en dwars. Ze zeggen weleens april doet wat hij wil, nou dat geldt minstens net zo hard voor Sem. Hij  gebruikt zijn oren bij voorkeur alleen wanneer hij dat nodig acht.

Dan maar meteen door met afgelopen zaterdag (29 april). Een zaterdag die begin zoals elke zaterdag, maar eindigde zoals je ze liever nooit meer meemaakt. In de ochtend 2 vrolijke jongetjes aan het ontbijt, daarna even lekker spelen met zijn drieën. En zoals elk weekend even naar opa en oma om een bakkie koffie en dan kunnen de jongens zich even lekker uitleven met hun ooms. Tot zover nog steeds een zaterdag zoals elke andere zaterdag.
Op een gegeven moment kwam Sem met zijn auto’s naast mij zitten en ik dacht, leuk hij komt even spelen met papa. Maar niks was minder waar. Binnen 30 seconden zakte Sem in elkaar en reageerde nergens meer op, zijn ogen draaide weg en hij begon te kwijlen en had moeite om te ademen. Echt foute boel! Nu had ik dit al eens meegemaakt maar dit zag er echt veel erger en enger uit. Uiteraard geen medicijn tegen de koortsstuip meegenomen en tijd om het te halen was er niet. Dus meteen 112 gebeld en uitgelegd wat er gebeurd was. Toen Sem steeds meer moeite kreeg met ademen en ook begon te rochelen riep de mevrouw aan de lijn een tweede ambulance op en ook een traumahelikopter, nou als je dat hoort kan je wel door de grond zakken, want op het moment dat er een tweede ambulance wordt bijgeroepen een traumaheli dan weet je dat het mis is.

Toen de ambulance er “eindelijk” was (zoiets duurt altijd te lang voor je gevoel) en Sem op de tafel lag ben ik heel even naar de gang gelopen, heb ik even twee keer heel diep adem gehaald en ben weer terug gegaan naar Sem. Gelukkig blijven de verplegers ijzig kalm, want ik meen dat ik op mijn horloge te hebben gezien dat ik hartslag had van ruim boven de 130. Ik heb me nog nooit zo machteloos en in paniek gevoeld als deze ochtend. En als ik eerlijk ben heb ik heel even een moment gedacht dat het klaar was, zo slecht lag Sem erbij. Maar dat gevoel was ook heel snel weer weg hoor, maar leuk is anders.
Uiteindelijk kwam Sem na een kleine 30 a 45 minuten weer uit zijn aanval en kwam hij langzaam weer bij. Toen hij de ambulance in ging met Anne was hij weer redelijk bij kennis.

Toen ik een klein half uur later in het ziekenhuis aankwam waren Anne en Sem ook net op de eerste hulp. Eenmaal op de kamer was Sem alweer lekker aan het spelen en aan het lachen, alsof er niks gebeurt was.
Na een nachtje te zijn gebleven ter observatie mocht Sem zondag weer lekker naar huis en nu gaat alles weer prima. Hij is weer lekker de oude Sem en is weer lekker aan het kwebbelen en aan het lachen. Maar bij zit de schrik er goed in, elke keer als ik nu een ambulance hoor dan schrik ik, elke keer als Sem niet reageert zoals verwacht of even voor zich uitstaart dan slaat mijn hart even over. Dat gevoel zal nog wel even blijven, maar ook dat komt weer goed.

Uiteindelijk ben ik blij dat ik niet alleen thuis was met de jongens en dat er allemaal mensen om me heen waren die Sem en mij op wat voor manier dan ook konden helpen en ondersteunen. Niks anders dan grote dank daarvoor.

Goed, genoeg nare verhalen. We kijken weer vooruit en er komen weer genoeg leuke dingen aan. Zo gaat Sem 10 mei voor de eerste keer naar de peuterspeelzaal. Ben erg benieuwd hoe hij dat vind, weer een hele nieuwe fase in het groot worden en nieuwe dingen leren. 12 mei gaan we weer gezellig met de hele familie naar Center Parcs. Voor het derde jaar op rij in hetzelfde huisje. Het begint al als thuiskomen te voelen 🙂

Komend stukje dus genoeg stof voor een verhaal met alleen maar leuke momenten.

Tot de volgende keer.

“The Brothers in Crime” 
 

Share if u dare..Share on Facebook
Facebook

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *