Welcome to the world

Daar zit je dan met je goede gedrag. Rond een uur of 15:30… op de kraamafdeling van het ziekenhuis. Ik had bedacht om deze dag wat eerder te stoppen met werken zodat ik nog even een middag kon relaxen, zonder drukte van de jongens om me heen en zonder de hectiek die vanaf maandag zou gaan losbarsten…ik zeg bewust “zou”… want van relaxen kwam deze middag niks meer.

Onze aankomende jongste telg van de familie stak alvast een klein middelvingertje op naar zijn papa en mama. En zo slingerde hij alvast de boodschap de wereld in met de strekking “ik bepaal zelf wel wanneer ik de wereld ga bekijken, en dat hoeven jullie niet voor mij te bepalen”. 

En zo lagen we dus op een kamer te wachten wat zou gaan komen. Nadat Anne besloten had om voor een keizersnee te gaan ging alles in mijn beleving heel snel. Tussendoor nog wat medicatie gekregen om alle wee├źn te remmen (die uiteindelijk helemaal niks hielpen) gekregen.


Toen op weg naar de OK en werd alles klaargemaakt om onze kleine vriend dan maar te gaan halen. Wat mij dan weer opviel is de rust en kalmte die de mensen in de OK uitstralen. Ze staan tijdens de operatie gewoon lekker te kletsen met af en toe een grap tussendoor. Nou ben ik op mijn werk ook wel gewend dat we de hele dag grappen maken en slap ouwehoeren, maar he, ik werk achter een computer. In iemand zijn buik staan te roeren lijkt me een iets serieuzere business. 

Na een minuut of 10 a 15 was onze kleine vriend bevrijd uit zijn benarde positie en konden we om 18:28 uur Lux van Rijn aan de wereld laten zien. Overigens sprak de gyneacoloog de geruststellende woorden, “zo we waren net op tijd” maar dan op zo’n toon alsof hij net niet zijn tosti had laten aanbranden. 



Uiteraard konden zijn broers niet wachten om de volgende dag op bezoek te gaan bij hun kleine broertje. En wat zijn ze trots. “Wat is hij klein he?” zei de een, “Ja en wat een kleine handjes” riep de ander…maar ze waren het er alle drie over eens dat hij wel erg lief was.

Waarschijnlijk zijn we zaterdag met zijn allen lekker thuis en kunnen we lekker gaan genieten met zijn allen. 

Op het moment dat ik dit schrijf zit in een hoekje van de kamer waar Anne en Lux liggen. Af en toe hoor ik wat geluidjes, zie ik af en toe een handje de lucht in gaan. Mij krijg je op dit moment niet blijer en gelukkiger (oke een goede biefstuk met wat patat komt dichtbij…). 

Zonder dollen… wat ben ik trots op ons allemaal!

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.